شروع پاریس دوم و ترسهای پنهان

شروع پاریس دوم و ترسهای پنهان
چک لیست وسایلم را بار دیگر مرور میکنم. موقع بستن چمدان فرا رسیده ولی به نظرم میآید که چمدان کوچک مخصوص کابین بیش از اندازه پر شده است. تا توانستم از ترس سرمای اروپا چمدان را پر از لباس گرم کردهام. دو زمستان قبل هر شهری در اروپا رفتم از سرما یخ زدم. حالا میخواهم جبران کنم. هرچند که هواشناسی را چند بار بررسی کردهام و احتمالا خبری از باران پاییزی نیست و هوا آفتابی است ولی میترسم. خیلی وقتها ترسها به خاطر واقعیت موجود نیست، بلکه به خاطر تجربه تلخ گذشته است که روح ما را جایی در زمان خراشیده و همچنان اثر زخمش تازه مانده و هر بار با نشانهای، سیل هراس ما را فرا میگیرد. حالا به طور آشکار میبینم که هواشناسی میگوید هفتههای پیش رو در پاریس هوا آفتابی است ولی چمدان بینوا را چنان پر میکنم که موقع بستنش باید با پا آن را فشار بدهم. با هر زور و ضربی که شده میبندمش و پلهها را پایین میروم. این هم داستانی دارد.
وقتی تازه وارد این ساختمان شدیم از مدیر پرسیدم وضعیت آسانسور چطور است آیا از این مدلهایی است که هر چند وقت یک بار خراب میشود؟ محکم جواب داد نه! حداقل در پنج سال گذشته که حتی یک بار هم خراب نشده مدیر قبلی هم همین را گفته است. انصافا در مدت یک سال و نیم سکونت ما هیچ اثری از خرابی از خودش نشان نداده بود تا اینکه موعد پنجاه سالگیاش فرا رسید. آسانسور خراب نشد بلکه چون سن ایمنی پنجاه سالهاش به پایان رسید در نتیجه تعطیلش کردند تا با آسانسور جدید جاگزین شود و این پروسه سه ماه طول میکشد. و ما اکنون در میانههای این سه ماه قرار داریم.
کمی با چمدان در پاییز دلربا و پر از رنگ ونکوور قدم میزنم تا به ایستگاه اتوبوس برسم. خیابان بسته شده و در دست تعمیرات است. فکر میکنم که تا ایستگاه مترو پیاده بروم یا خودم را به ایستگاه بعدی برسانم. مسیر را در پیش میگیرم به ایستگاه بعدی که میرسم فکر میکنم منتظر اتوبوس بمانم بهتر است. و همینجا اولین اتفاق سفر شروع میشود. کارت اتوبوس را که برای مترو هم استفاده میشود در اتوبوس گم میکنم. خیلی عجیب است در دستم بود. مطمئنم وقتی سوار اتوبوس شدم کارت زدم و در دستم بود ولی حالا که میخواهم سوار مترو شوم نیست. اصلا انگار که لحظاتی از حافظهام به طور کاملا پاک شده است. لحظاتی که کارتم را جایی گذاشته یا انداخته بودم. فقط یادم میآید که دستم بود و حالا غیب شده است. کمی خودم را سرزنش میکنم که « د آخه مرد حداقل برای اول کاری کارتتو گم نمیکردی. خودتو جا نذاری!» هرچند خودم میدانم داستان از کجا آب میخورد. این هم از همان مدل ترسهاست. ترس مثل سیل ویرانگریست که مغز و حافظه را در هم میکوبد. و خودم خوب میدانم نگران چه هستم.
تا فرودگاه مسیر راحت است و مترو هم آنچنان شلوغ نیست. اما فرودگاه امروز عجیب ازدحام جمعیت دارد. برای هر قسمتش صفی طولانی بسته شده و همه از شلوغی متعجب هستند. برای گرفتن کارت پرواز به کانتر ایرلاین میروم. همینجاست. همینجاست که نگرانش هستم. بالاخره پاسپورت ایرانی داشتن ترسناک هست حتی اگر برگههای اقامت لازم از مبدأ و مقصد را داشته باشی. اما وضعیت مقصدم که فرانسه است کمی متفاوت است با اینکه مشکل اقامتی ندارم اما مدارک کمی با مدارک معمول متفاوت است و نگرانم که پرسش و پاسخی باشد. خانم مسئول هرچقدر مدارک را وارسی میکند سر در نمیآورد. دست آخر ازم توضیح میخواهد ولی خب باز هم نتیجه نمیگیرد در نهایت به مدیر ارشد خود مراجعه میکند. رفت و دیگر برنگشت. با خودم زمزمه میکنم: «دیدی گفتم. بیا! گفتم گیر میکنی، الان من چجوری به اینا توضیح بدم داستان چیه این برگهها چی هستن.» واقعا ده پانزده دقیقه گذشت و نیامد. با خودم میگویم احتمالا باید برگردم. بهتر! اصلا کی حوصله سفر دارد. زمان انتظار چیزی نزدیک به نیم ساعت رسیده است که میبینم خندان از بین شلوغیها با سرعت میآید. هنوز نرسیده به پشت میزش به فارسی از معطل شدن من عذرخواهی میکند و خودش را مقصر میداند که اطلاعاتش درباره مدارک کامل من، ناکافی است. و من متعجبم که در تمام این مدت سرخورده از مدارک ناکافی خودم بودم. این همان روح زخم خورده است. اینقدر ذهنم مشغول بود که اصلا متوجه نشده بودم ایرانی است. البته قبل از مراجعهاش به مدیر، انگلیسی صحبت کرده بودیم ولی روی دستش تتوی ایرانی داشت ولی من برخلاف همیشه که جزییات را میبینم اصلا توجه نکرده بودم. بهرحال شیرینی رفع شدن مشکل برای هر دو پروازم صندلیهای دلخواهم را انتخاب و کارت پرواز را صادر میکند. بعد از یک انتظار طولانی دیگر در صف کنترل امنیتی بالاخره به پای پرواز میرسم و در نهایت از ونکوور خداحافظی میکنم. خوشحال که مسیر هوایی ونکوور و کلگری را در طول روز و از کنار پنجره تماشا میکنم. دیدن جنگلهای انبوه و دریاچههای متعدد این مسیر از هواپیما واقعا زیبا و لذت بخش است. هرچند که دود یک آتش سوزی هم دیده میشود. اما در حین لذت بردن از زیباییهای مسیر ناگهان یادم میافتد که ای داد داستان دلهرههای سفر تمامی ندارد . . .